อาจจะเก่าไป แต่รู้สึกภูมิใจมาก นั่นคือการที่ได้ไปปล่อยปลาดุก 34 ตัว ที่ตจว. ปลาตัวแรกที่ปล่อยว่ายในระดับเดียวกับผิวน้ำด้วยความร่าเริงเหมือนกับว่า ได้พ้นจากการปลงชีวิต เหมือนเด็กน้อยที่วิ่งเล่นในสนามเด็กเล่น? เห็นแล้วสบายใจเป็นที่สุด นับแต่บัดนั้น เจอปลาดุกทีไร ก็นึกถึงแต่ปลาดุกเหล่านั้น ทำให้เกิดอาการ “กินไม่ลง” ไม่ใช่เพราะรังเกียจ แต่กินไม่ลงเพราะสงสาร เราปล่อยเค้าไปทั้งที แถมเห็นท่าทางแบบนั้น? จะกินกันลงอีกหรือ ??